PL EN

Emisja: sobota 21 listopada, g. 15.00-16.00

Prowadzenie: Michał Duda 

Link do Benefisu (czynny od 15.00): https://youtu.be/p837ZpM-Gg8


/z archiwum prywatnego/


Daniela Przyłęcka przybyła do Wrocławia z Bydgoszczy. Jest absolwentką Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej i podyplomowych studiów urbanistycznych. W 1970 roku uzyskała uprawnienia budowlane w zakresie projektowania architektury, a w 1988 roku – uprawnienia urbanistyczne. W 1983 roku Minister Kultury i Sztuki przyznał jej status twórcy w dziedzinie architektury.

Po studiach pracowała w Miejskim Zarządzie Architektoniczno-Budowlanym Prezydium Rady Narodowej miasta Wrocławia jako inspektor nadzoru budowlanego, a od 1958 roku jako projektant w Pracowni Urbanistycznej miasta Wrocławia, brała udział w opracowaniu „Perspektywicznego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego Wrocławia do 1975 roku” i „Planu etapowego na lata 1961–1966”, uzyskując zespołową Nagrodę I stopnia Komitetu Budownictwa, Urbanistyki i Architektury.

Od 1962 roku pracowała w Prezydium Dzielnicowej Rady Narodowej Wrocław-Fabryczna w Wydziale Architektury i Nadzoru Budowlanego na stanowisku kierownika Dzielnicowego Zespołu Urbanistycznego oraz głównego projektanta miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego terenu dzielnicy, w tym m.in. planów szczegółowych: Popowic, Gądowa Małego i Grabiszynka.

W latach 1970–1973 pracę w Pracowni Urbanistycznej miasta Wrocławia przy studiach kierunkowego rozwoju Leśnicy (publikacja „Miasto 1973”) łączyła z pracą w Miastoprojekcie przy projektach osiedli wielkopłytowych w Lubinie i Legnicy.

W 1973 roku, po uzyskaniu wraz z zespołem I nagrody w konkursie SARP na koncepcję architektoniczno-urbanistyczną dzielnicy mieszkaniowej Wrocław-Lotnisko, przystąpiła do opracowania koncepcji przestrzennej osiedli Zakrzów i Osobowice oraz studium wariantowego zagospodarowania terenu Żernik Nowych (jako osiedla lub Uniwersytetu II z osiedlem).

Po reformie administracyjnej jako kierownik zespołu głównego projektanta w Wojewódzkim Biurze Planowania Przestrzennego kierowała pracami projektowymi nad Zachodnim Pasmem Aglomeracji Wrocławskiej oraz nad planami zagospodarowania przestrzennego Leśnicy, Księża Małego i Wielkiego oraz obrzeży zbiornika wodnego w Mietkowie i gminy Twardogóra.

Równocześnie brała udział w konkursach: w 1980 roku na urbanistyczno-architektoniczną koncepcję przebudowy i porządkowania śródmieścia Będzina (I nagroda), w 1981 roku na koncepcję zagospodarowania wielofunkcyjnego obszaru ziemi kłodzkiej (II nagroda) i koncepcję zagospodarowania bulwarów w Kaliszu (wyróżnienie).

W 1981 roku podjęła pracę we Wrocławskim Przedsiębiorstwie Projektowania Urbanistycznego, a po jego przekształceniu w spółkę z o.o. Pro Urbi została jej udziałowcem, kończąc rozpoczęte w WBPP projekty planów Leśnicy oraz Księża Małego i Wielkiego. Była głównym projektantem wielu planów poza Wrocławiem, w tym: planu Bielan Wrocławskich, planów w Opolu i w gminie Twardogóra.

W tym czasie brała również udział w konkursach na koncepcje urbanistyczno-architektoniczne: w 1996 roku na koncepcję zabudowy ulicy św. Anny w Sobótce (wyróżnienie), w 1997 roku na koncepcję cmentarzy komunalnych w Częstochowie i Szczecinie (wyróżnienie I stopnia) oraz w 1998 roku na koncepcję zagospodarowania uniwersytetu bydgoskiego, koncepcje zagospodarowania parku 1000-lecia we Wrocławiu i parku Arkońskiego w Szczecinie.

Od 1994 roku aktywnie działa w Stowarzyszeniu Architektów Polskich (wiceprezes w latach 1998–2004) i Towarzystwie Urbanistów Polskich; publikuje również artykuły i książki na temat powojennych uwarunkowań planowania, projektowania i odbudowy Wrocławia (m.in. Nie od razu Wrocław odbudowano. Plany zagospodarowania przestrzennego, koncepcje oraz projekty urbanistyczne i architektoniczne a ich realizacja w latach 1945–1989, Wrocław 2012), a także osobiste wspomnienia. W konkursie literackim pt. „(Nie)zwykli ludzie. (Nie)zwykłe historie. Wrocław oczami seniorów” za fragment wspomnień pt. Moje życie studenckie w latach 1951–1955 we Wrocławiu zdobyła wyróżnienie.


opracowanie materiałów archiwalnych: Anna Boryska